Dzień Edukacji Narodowej w Szczecinku
Za nami wspólne, Powiatowo-Miejskie Obchody Dnia Edukacji Narodowej.
Uroczystość w murach Zespołu Szkół Technicznych w Szczecinku była okazją do złożenia życzeń wszystkim pedagogom i pracownikom oświaty. -Dzień Edukacji Narodowej zawsze był świętem ludzi z pasją, jednak mam wrażenie, że w dalszym ciągu nie wykorzystujemy w pełni potencjału naszych nauczycieli. Przede wszystkim dlatego, że nadal w tak wielu ważnych i kluczowych sprawach dla rozwoju polskiej oświaty, dyskredytujemy głos nauczycielskiego środowiska oraz samorządowców. Ze swej strony tradycyjnie zapewniam, że mogą Państwo na mnie liczyć - i nie jest to bynajmniej okolicznościowa kurtuazja. Powtarzam to niezmiennie od wielu lat, aktywnie wspierając Państwa środowisko zawodowe. Wspierania bez względu na to, czy jest ono związane ze szkolnictwem publicznym, placówkami niepublicznymi czy szkolnictwem artystycznym. Status nauczyciela oraz adekwatny do ponoszonej przez niego odpowiedzialności system wynagradzania, jest dla mnie priorytetem - rodzajem długoterminowej inwestycji w rzecz absolutnie najważniejszą, którą jest jakość kształcenia naszych dzieci!!! - mówił w swoim przemówieniu burmistrz Jerzy Hardie-Douglas.
Uroczystość była także okazją do wręczenia Nagród Burmistrza. Otrzymali je:
- Szkoła Podstawowa nr 1 im. Adama Mickiewicza - pani Barbara Kuśpit
- Szkoła Podstawowa nr 4 im. Armii Krajowej - pan Piotr Wujtiuk
- Szkoła Podstawowa nr 5 im. Jana III Sobieskiego - pani Monika Pac-Stasik
- Szkoła Podstawowa nr 6 im. Zdobywców Wału Pomorskiego - pani Jolanta Subzda-Tkaczuk oraz pani Magdalena Kulik
- Szkoła Podstawowa nr 7 im. Noblistów Polskich - pani Jadwiga Piotrowska
- Przedszkole Publiczne im. Kornela Makuszyńskiego - pani Agnieszka Czeszczewik
Poniżej publikujemy pełną treść wystąpienia Burmistrza Szczecinka, Jerzego Hardie-Douglasa.
Szanowni Państwo!
Jest mi niezmiernie miło po raz kolejny powitać Państwa na uroczystych obchodach Dnia Edukacji Narodowej. To wyjątkowa uroczystość w której nie może zabraknąć podziękowań i wyrazów wdzięczności za trud i zaangażowanie, jakie wkładacie w wychowanie dzieci i młodzieży. Nabiera to szczególnego wymiaru w kontekście wydarzeń, jakie miały miejsce w kilku polskich szkołach w ubiegłym tygodniu. Tragedia, do której doszło w Leszczydole-Nowinach, Ostrołęce, czy na warszawskiej Pradze, kładzie się złowróżbnym cieniem na całej polskiej edukacji. Mimo powtarzających się co pewien czas doniesień o wielu przerażających aktach przemocy, przede wszystkim dokonywanych przy użyciu broni palnej w szkołach w Stanach Zjednoczonych, sytuacje takich bezsensownych napaści omijały Polskę. Wydawało się, że polskie szkoły są bezpieczne. Te informacje ze świata traktowaliśmy jak tragiczną egzotykę. Przekaz medialny. Pamiętam film Gusa Van Santa „Słoń”, rekonstruujący tragiczne wydarzenia, do których doszło w 1999 roku w amerykańskim liceum w Columbine. Zginęło wówczas 13 osób, a wśród ofiar byli zarówno nauczyciele jak i uczniowie.
Starsi z Państwa na pewno pamiętają wielki przebój Boba Geldolfa „I Dont Like Mondays”, odnoszący się do podobnego wydarzenia, jakie miało miejsce w Wielkiej Brytanii w 1979 roku. Nazywała się Brenda Ann Spencer. Miała
16 lat. Otworzyła ogień do uczniów i pracowników szkoły podstawowej znajdującej się naprzeciwko jej domu. Zabiła dwie dorosłe osoby i zraniła ośmioro dzieci oraz policjanta. Zapytana przez policję o powody swojego czynu, odpowiedziała: „Nie lubię poniedziałków. Zrobiłam to, żeby ożywić dzień. Chyba nikt nie lubi poniedziałków”.
To znamienny cytat, pokazujący jak trudno czasami zrozumieć motywację, która kieruje agresją. Dla wielu z nas to był jednak inny świat, tak niewyobrażalnie odległy od polskiej rzeczywistości oświatowej, że nawet w najbardziej czarnych scenariuszach kreślących zmiany w polskiej edukacji, nikt nie traktował go poważnie.
Przez wiele lat żyliśmy w wygodnym przeświadczeniu, że w Polsce to nie do pomyślenia, że polska szkoła jest enklawą bezpieczeństwa i spokoju, że u nas to się nigdy nie wydarzy. Stało się jednak inaczej. Nie chcę wdawać się
w szczegółową analizę tego co zaszło, ponieważ jest to kwestia zasługująca na profesjonalną diagnostykę, a nie okolicznościowe wystąpienie. Warto jednak w tak szczególnym dniu, jakim jest święto polskiej edukacji, zadać proste pytanie: dokąd zmierza polska oświata i jak w obecnej sytuacji pełnej chaotycznych zmian systemowych, mają odnaleźć się nauczyciele. Nie znam odpowiedzi na to pytanie. Jedno wiem jednak na pewno. Zawód nauczyciela stał się obecnie zawodem podwyższonego ryzyka. Praca, jaką codziennie wykonujecie, od dłuższego czasu przypomina nieustanną walkę
o podwyższenie zawodowego prestiżu, społecznego zrozumienia i akceptacji. Do tego zaczyna być niebezpieczna w takim najbardziej bezpośrednim znaczeniu tego słowa.
Wiem jak często musicie się zmagać z internetowym hejtem, z roszczeniowością sporej części rodziców, którym się wydaje, że to szkoła, a nie rodzinny dom, powinna rozwiązywać wszelkie problemy wychowawcze ich dzieci. Oczywiście nie powinno tak być. Zawód, który wykonujecie, to jedna
z najtrudniejszych, a zarazem najszlachetniejszych profesji, którą trzeba chronić przed chaosem, dając jej poczucie instytucjonalnej stabilności, racjonalne rozwiązania prawne, niezbędny kredyt zaufania. Bez tego trudno sobie wyobrazić nowoczesną i przyjazną szkołę, w której każdy nauczyciel tworzy harmonijne relacje z uczniem i jego rodzicami, zachowując przy tym wysoką jakość kształcenia. Takich nauczycieli w naszych szkołach nie brakuje. To ludzie z pasją i prawdziwym powołaniem, pedagodzy rozumiejący autentyczne wyzwania nowoczesnej edukacji i wychowania.
To dzięki nim polska oświata, mimo ciągłego bujania łódką, wciąż jeszcze płynie, a nie dryfuje. Wielu z Państwa, nie zważając na coraz większe trudności, pozostaje mimo wszystko w tym zawodzie, znosząc cierpliwie niekończące się reformy i biurokratyczne absurdy, które zamiast ułatwiać, tylko komplikują funkcjonowanie polskiej szkoły. Wydaje się, że zbyt łatwo dzisiaj o tym zapominamy, przyzwyczailiśmy się już do tego, że polska edukacja to poligon doświadczalny, na którym ciągle toczą się ideologiczne wojny. Tracą na tym wszyscy, nauczyciele, rodzice, a przede wszystkim uczniowie.
Dzień Edukacji Narodowej zawsze był świętem ludzi z pasją, jednak mam wrażenie, że w dalszym ciągu nie wykorzystujemy w pełni potencjału naszych nauczycieli. Przede wszystkim dlatego, że nadal w tak wielu ważnych i kluczowych sprawach dla rozwoju polskiej oświaty, dyskredytujemy głos nauczycielskiego środowiska oraz samorządowców.
Ze swej strony tradycyjnie zapewniam, że mogą Państwo na mnie liczyć - i nie jest to bynajmniej okolicznościowa kurtuazja. Powtarzam to niezmiennie od wielu lat, aktywnie wspierając Państwa środowisko zawodowe. Wspierania bez względu na to, czy jest ono związane ze szkolnictwem publicznym, placówkami niepublicznymi czy szkolnictwem artystycznym.
Status nauczyciela oraz adekwatny do ponoszonej przez niego odpowiedzialności system wynagradzania, jest dla mnie priorytetem - rodzajem długoterminowej inwestycji w rzecz absolutnie najważniejszą, którą jest jakość kształcenia naszych dzieci!!!
Dlatego też, przynajmniej w ramach naszych własnych kompetencji, już wiele lat temu stworzyliśmy w Szczecinku warunki płacowe korzystniejsze od podstawowych standardów finansowych, jakie wynikają z rządowych regulacji obowiązujących w zawodzie nauczyciela. Dbamy też o infrastrukturę naszych placówek oświatowych, na bieżąco realizując zadania inwestycyjno-remontowe i starając się wspierać finansowo aspiracje zawodowe nauczycieli. Myślę, że robimy wszystko, co powinien robić odpowiedzialny za edukację samorząd. Dość przypomnieć, że do 30 września bieżącego roku nasze wydatki oświatowe zamknęły się w kwocie 73 mln. złotych. Udało się nam również pozyskać środki zewnętrzne dla naszych placówek w ramach najważniejszych rządowych programów pomocowych: Kompas jutra, Cyfrowy nauczyciel czy Erasmus. Dosłownie kilka dni temu otrzymaliśmy wiadomość o pozyskaniu dla szczecineckiego przedszkola publicznego grantu na kwotę 120 tys. złotych w ramach Europejskiego Funduszu dla Pomorza Zachodniego 2021–2027 wspierającego rozwój i dostępność wychowania przedszkolnego.
Jestem przekonany, że w Szczecinku mimo obiektywnych trudności, udało nam się zbudować taki system wsparcia lokalnej edukacji, w którym zarówno dobro ucznia, jak i aspiracje zawodowe nauczycieli traktowane są poważnie przez cały rok szkolny, a nie tylko przy okazji Dnia Edukacji Narodowej. Mam nadzieję, że odczuwacie to wsparcie.
Jeszcze raz serdecznie wszystkim pedagogom oraz pracownikom administracji i obsługi szczecineckich szkół i przedszkoli serdecznie dziękuję za ich codzienny trud, życząc przy okazji dalszych sukcesów w pracy zawodowej i życiu osobistym. No i miłego spędzenia waszego dzisiejszego święta.
