Wszystkie kategorie - UM Szczecinek

Wyprawa w czasie. Osiedle Kopernika i inne zakątki Szczecinka sprzed dekad

2026-03-19T08:00:45+01:00

Dziś w Historycznym Czwartku kolejna dawka nostalgii na archiwalnych zdjęciach dawnego Szczecinka.

Ścigając wspomnienia sięgamy dziś głównie do archiwum zdjęć nieżyjącego już fotografa Henryka Zdona. Przez kilkadziesiąt lat uwieczniał obrazy Szczecinka i jego mieszkańców.

Galerię otwieramy serią zdjęć z osiedla Kopernika. To kilkanaście spółdzielczych bloków zbudowanych na przełomie lat 60. i 70. XX wieku między ulicami Kopernika, Spółdzielczą i Słowiańską. Obok osiedla Mierosławskiego (w oficjalnej nomenklaturze imienia PKWN – Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego – quasi rządu w roku 1944 narządzonego przez Sowietów) w zachodniej części Szczecinka. Notabene i tu i tam stawiano m.in. bloki z klatką schodową „studnią” i wewnętrzną galerią schodów. Dość specyficzne budownictwo.

Osiedle Kopernika – nazwa pochodzi od nazwy ulicy – pierwsze w powojennym Szczecinku było zaprojektowane spójnie, dziś powiedzielibyśmy z głową. Obok ulokowano pawilony ze sklepami, pocztą, przychodnią, punktami usługowymi i spółdzielczą administracją. Całość miała obsłużyć około 3 tysięcy mieszkańców, bo na tyle osiedle przewidziano.

Szkoła już stała: w roku 1961 ruszyła po sąsiedzku Szkoła Podstawowa nr 6, jedna z tzw. „tysiąclatek”, czyli szkół zbudowanych w całej Polsce w dekadzie przed jubileuszem Tysiąclecia Państwa Polskiego w roku 1966. Znowu musimy zrobić wtręt historyczny: hasło „tysiąc szkół na Tysiąclecie Państwa Polskiego” rzuciła Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, a konkretnie jej I sekretarz Władysław Gomułka. W założeniu akcja miała przyćmić kościelne obchody milenium Chrztu Polski, ale cel był zacny: kraj przeżywał powojenny boom demograficzny i szkół dla rosnącej rzeczy uczniów dramatycznie brakowało, klasy były przepełnione, uczono się na dwie zmiany.

Sama „szóstka” miała nowoczesną zabudowę, większość pracowni ulokowano w parterowych pawilonach. Szkoła istnieje do dziś, niedawno doczekała się nowej hali sportowej i wciąż uczęszczają do niej dzieci z pobliskiego osiedla.

Co jeszcze widzimy? Hotel robotniczy Komunalnego Przedsiębiorstwa Budownictwa Specjalnego przy ulicy Wodociągowej (dziś są tu m.in. mieszkania, noclegownia i Środowiskowy Dom Samopomocy Walentynka). Obrazki z centrum Szczecinka – z ulicy Kościuszki przy kamienicy, gdzie znajdowało się obserwatorium Adama Giedrysa, czy plac Wolności (już po zburzeniu Zakładów Przemysłu Terenowego – dziś stoją tu bloki) z ratuszem w latach 80..

Z późniejszych lat widzimy rozbiórkę hali akrobatów klubu Darzbór (zbudowano ją w latach 50. jako salę na Powiatową Wystawę Rolniczą), czy koszarowiec przy ulicy Polnej mieszczący m.in. bibliotekę garnizonową (obecnie jest tu komenda policji i blok mieszkalny). Czy dumę Szczecinka lat 70., czyli nowoczesny dworzec autobusowy PKS. W czasach PRL autobusy były praktycznie jedynym publicznym środkiem transportu docierającym do wsi i miasteczek. Aktualnie w tym miejscu przy ulicy Kaszubskiej stoi małe osiedle mieszkaniowe wzniesione przez prywatnego developera.

Szczególnej uwadze polecamy jednak emblematyczne zdjęcie grupki młodych ludzi z strojach ludowych zajadającymi się lodami z budki przy ulicy Bohaterów Warszawy. W tle widzimy plac Wolności i parterowy pawilon handlowy, a samą ulicą – dziś deptakiem – jeżdżą samochody. Kolorowa plama w szarym mieście. Zdjęcie datujemy na początek lat 70., a widzimy na nim zapewne członków zespołu ludowego Łany 66 działającego w szkole rolniczej.

Basen w Szczecinku oszczędzi tysiące metrów wody. Energii także sporo

2026-03-13T14:22:01+01:00

Nawet do 80 procent kosztów wody i odprowadzania ścieków zaoszczędzi szczecinecka pływalnia po zainstalowaniu systemu odzysku wód popłucznych. O zlecenie ubiegają się cztery firmy.

Basenowa spółka Aqua-Tur w piątek (13 marca) poznała oferty firm, które stanęły do przetargu na dostawę i montaż instalacji odzyskiwania wody technologicznej do pływalni. Najtańsza oferta opiewa na nieco ponad 598 tys. zł, a najdroższa na 855 tys. zł. Spółka ma na ten cel 676,5 tys. zł.

– Teraz sprawdzimy oferty, nie wykluczam negocjacji cenowych i wybierzemy najkorzystniejszą – mówi Olga Gasiul, prezes Aqua-Turu.

Przypomnijmy, że na to przedsięwzięcie Aqua-Tur, wraz z modernizacją oświetlenia na kortach tenisowych, otrzymał preferencyjną pożyczkę w wysokości 632 tys. zł z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Jest ona oprocentowana na poziomie poniżej 3 proc. Okres jej spłaty to niespełna 15 lat, ale istnieje możliwość umorzenia nawet 20 proc. jej wartości. Warunkiem jest osiągnięcie efektu ekologicznego.

A ten – podobnie jak efekt finansowy – będzie bardzo wymierny.

– Rocznie zużywamy około 11,5 tysiąca metrów sześciennych wody i podobną ilość ścieków odprowadzamy do kanalizacji – mówi pani prezes. Liczy, że po zakończeniu inwestycji odzyskiwane będzie nawet 80 proc. wody, która ponownie wróci do basenowego obiegu.

To już konkretne oszczędności. W skali roku rachunek za zużytą wodę i odprowadzone ścieki wynosi około 250 tys. zł. Nowa instalacja powinna zostawić w kasie spółki około 200 tys. zł (razem z oszczędnością na podgrzaniu wody).

– Wydamy mniej na podgrzanie wody, bo nie będziemy pobierać zimniejszej z sieci, a rocznie zużyjemy około 700 gigadżuli energii cieplnej mniej – dodaje Olga Gasiul.

Prace mają zostać wykonane w najbliższych miesiącach.

Jak będzie działać system odzysku wód popłucznych? Obecnie, gdy filtr basenowy jest zabrudzony, woda przepuszczana jest przez niego w odwrotnym kierunku, co wypłukuje zanieczyszczenia, a brudna woda trafia do kanalizacji jako woda popłuczna. Po zainstalowaniu odpowiednich urządzeń odzyskujących i oczyszczających wodę większość z niej będzie ponownie wprowadzana do obiegu basenowego.

– Jak dowiadywaliśmy się na pływalniach, które mają już wdrożone takie rozwiązania, wszystko działa zgodnie z założeniami, a oszczędności są naprawdę wymierne – podobnie jak korzyści dla środowiska naturalnego – mówi prezes Aqua-Turu.

Dzięki inwestycji uda się m.in. uniknąć emisji do atmosfery około 50 ton dwutlenku węgla.

Taneczne lato na plaży miejskiej. SAPiK ogłosił konkurs na dzierżawę części plaży

2026-03-13T07:00:52+01:00

Kalendarzowa wiosna jeszcze się nie zaczęła, a Samorządowa Agencji Promocji i Kultury już szuka dzierżawcy plaży miejskiej, który zorganizuje tam letnie atrakcje – łącznie z wakacyjnymi dyskotekami.

W lecie zeszłego roku szczecinecka plaża przy ulicy Mickiewicza zadebiutowała jako miejsce letnich imprez tanecznych. Z powodzeniem – mimo kapryśnej pogody – poprowadził je wówczas prywatny podmiot, który wygrał konkurs na dzierżawę części plaży. Cykl weekendowych dyskotek pod chmurką cieszył się sporym wzięciem. Podobnie jak organizowane w tygodniu animacje dla dzieci i dancingi dla seniorów. Te imprezy uzupełniły ofertę kąpieliska, które działało całe lato.

- Teraz, z odpowiednim wyprzedzeniem, szykujemy się do nowego sezonu – dyrektor SAPiK Marcin Maziakowski mówi, że bogatsi o ubiegłoroczne doświadczenia chcą dać potencjalnym oferentom więcej czasu na przygotowanie oferty.

W ogłoszonym właśnie konkursie „Plaża dla Każdego – strefa relaksu, aktywności i smaku” na dzierżawę części plaży będzie bowiem oceniana oferta na poprowadzenie stref rodzinnej, imprez tanecznych, chill&gastro oraz seniora. Za koncepcję zagospodarowania i różnorodność oferty będzie można dostać nawet 40 procent punktów konkursowych (tyle samo za czynsz i 20 proc. za dostępność dla wszystkich grup wiekowych). Warunkami brzegowymi są organizacja minimum sześciu weekendowych imprez tanecznych i minimum jednej tygodniowo dla seniorów. SAPiK planuje wydzierżawić część plaży od początku czerwca do końca września.

– Czekamy na ciekawe pomysły – podsumowuje Marcin Maziakowski i dodaje, że wkrótce ogłoszony będzie również konkurs na dzierżawę Mysiej Wyspy.

Przypomnijmy, że to realizacja ciekawego pomysłu na nową, letnią atrakcję Szczecinka, nad wodami jeziora Trzesieckiego. Zeszłego lata plaża – popularnie zwana Lechią - okazała się świetnym miejscem na organizację strefy wypoczynku, wieczornych.

Oferty należy składać do 1 kwietnia do południa w siedzibie SAPiK przy ulicy Wyszyńskiego 65 w Szczecinku. Ogłoszenie i szczegóły konkursu SAPiK dostępne są tutaj KONKURS

Zegar wieńczy dzieło. Po pół wieku zegar wrócił na budynek dworca kolejowego

2026-03-12T13:38:55+01:00

Ważna data na finiszu remontu szczecineckiego dworca. W czwartek (12 marca) po bez mała pół wieku na budynek kolejowy wrócił zegar. Bo co to za dworzec bez zegara?

Ostatnie prace w gmachu dworca kolejowego, remontu którego pojęło się miasto Szczecinek, jeszcze trwają. Ale właśnie dziś nastąpił symboliczny moment – w wykuszu nad wejściem do holu dworcowego zamontowano zegar. Wzorowany, na tym, jaki był tu do końca lat 70. XX wieku, ale z braku dokładniej ikonografii będący jednak dość współczesną (choć retro) jego wersją.

Na białym cyferblacie (o prawie metrowej średnicy) podświetlanym po zmroku przez ledy widnieją rzymskie liczby odpowiadające poszczególnym godzinom. Napęd jest już nowoczesny, elektryczny, a wskazówki zegara są synchronizowane radiowo z wzorcowym czasomierzem we Frankfurcie nad Menem. Całość na specjalne zamówienie za 21 tys. zł wykonała firma Prais.

Przypomnijmy, że remont dworca w Szczecinku prowadzony jest pod nadzorem konserwatorskim, bo XIX-wieczny budynek jest obiektem zabytkowym. Na każdym etapie prac miejska konserwator zabytków Marta Rodziewicz pilnuje, aby ocalało jak najwięcej cennych elementów architektury i wystroju. To dzięki jej staraniom zegar wrócił na front dworca.

Przez kilkadziesiąt lat nad wejściem do niego „straszyła” pusta rozeta. Dziś nowy zegar został zamontowany i krótko po godzinie 14 jego wskazówki ponownie ruszyły. Teraz, śpiesząc na pociąg ulicą Dworcową, widzimy go jak na dłoni.

A tak dawny zegar zapamiętał Władysław Król, szczecinecki fotograf i kolejarz-elektryk: - Była to jeszcze poniemiecka konstrukcja – mówi. – Jakoś pod koniec lat 70. XX wieku zdemontowano go chyba do naprawy. I już z tej naprawy nie wrócił, podejrzewam, że po prostu stłukli szklany cyferblat z matowego szkła, z którego był wykonany. W każdym razie duży zegar wraz z peronowymi leżał jakiś czas w magazynie, a potem całość pojechała do Szczecina i już nie wróciła.

Czasomierz był sterowany – razem z zegarami na peronach – przez tzw. „matkę”, która znajdowała się w dziale łączności na dworcu. Główny zegar był podświetlony czterema żarówkami, które przy okazji ogrzewały mechanizm i wskazówki, aby te nie zamarzły zimą.

W latach 80. PKP na dachu obok zamontowało mało estetyczny zegar elektroniczny, w którym cyfry wyświetlały żarówki.

Dekada Nauki i Przemysłu: 10-lecie Filii Politechniki Koszalińskiej w Szczecinku

2026-03-12T13:34:27+01:00

Szczecinek stał się miejscem wyjątkowej współpracy edukacji i biznesu.

W trakcie 7. Dnia Przemysłu Drzewnego świętowaliśmy 10. rocznicę powstania filii Politechniki Koszalińskiej. Przedstawiciele uczelni, samorządu i przedsiębiorców podsumowali dotychczasowe sukcesy oraz nakreślili wizję na przyszłość.

Profesor Danuta Zawadzka, rektor Politechniki Koszalińskiej podkreśliła, że filia to nie tylko mury, ale przede wszystkim żywy ekosystem, który pozytywnie rezonuje dla miasta, powiatu i regionu. -Szczególne słowa wdzięczności należą się tym, którzy wspierali inicjatywę sprzed dekady: burmistrza Jerzego Hardie-Douglasa, starosty szczecineckiego Krzysztofa Lisa oraz dyrektor Joanny Jodłowskiej z firmy Kronospan Polska. Przez te lata nie tylko powstała i rozwinęła się filia uczelni, ale udało się także powołać centrum badawcze.

Burmistrz Szczecinka Jerzy Hardie-Douglas zwrócił uwagę na zmieniający się krajobraz technologiczny. -W dobie błyskawicznego rozwoju AI, kluczowe staje się świadome wybieranie kierunków studiów. Burmistrz zaznaczył, że choć świat technologii pędzi naprzód, pewne fundamenty pozostają niezmienne. -Sektor drzewny został określony jako niezwykle stabilny filar lokalnej gospodarki. To branża, która nie tylko przetrwała próbę czasu, ale wciąż oferuje pewne zatrudnienie i realne perspektywy rozwoju, stanowiąc bezpieczną przystań w niepewnych czasach - dodawał burmistrz Jerzy Hardie-Douglas.

Mysia Wyspa - Mause Insel. Turystyczny azyl nad Trzesieckiem

2026-03-12T08:00:26+01:00

Dziś, w cyklu Historyczny Czwartek, wybieramy się na Mysią Wyspę – zakątek nad Trzesieckiem, który wrócił do mieszkańców Szczecinka dopiero kilkanaście lat temu.

Dziś trudno w to uwierzyć, ale jeszcze pod koniec pierwszej dekady XXI wieku to miejsce raczej nie kojarzyło się z wypoczynkiem. Dawna wyspa (niem. Mause Insel), połączona ze stałym lądem groblą, tonęła w krzakach i chaszczach. Dojazd był uciążliwy, teren zaniedbany, a o jego dawnej popularności przypominały głównie archiwalne fotografie oraz nikłe ślady fundamentów po niegdyś działającej tu restauracji.

Mysia Wyspa leży na przeciwległym brzegu jeziora Trzesiecko, mniej więcej na wysokości szczecineckiego szpitala. Jej historia jako miejsca wypoczynku zaczęła się skromnie na przełomie XIX i XX wieku, kiedy rozkwitała moda na rekreację na łonie natury. Hugo Schumacher dostrzegł potencjał leśnej polany w sercu Klosterwaldu (Lasu Klasztornego, rozciągającego się od Świątek w stronę Trzesieki) i uruchomił tu niewielki lokal. Najstarsze zdjęcia pokazują polankę nad wodą z pojedynczą ławką i stolikiem. Później pojawiła się drewniana szopa i mały ogródek – zalążek przyszłej, znacznie większej infrastruktury.

Goście najczęściej dopływali na miejsce łodziami – prywatnymi albo spacerowymi łodziami motorowymi cumującymi przy pomoście. Z czasem lokal rozrastał się, a w okresie międzywojennym doczekał się imponującej, jak na ówczesny Szczecinek, restauracji. Murowany, parterowy pawilon dobrze wpisywał się w otoczenie, a centralną część polany zajęła duża, ażurowa konstrukcja ogrodzona parkanem. W środku ustawiono stoliki i krzesła, w centrum znalazło się miejsce do tańca, a muzykę zapewniała orkiestra grająca z niewielkiej muszli koncertowej. Ówczesne materiały reklamowe chwaliły się, że Mause Insel mogła przyjąć jednorazowo nawet 1200 osób – i fotografie z epoki potwierdzają, że frekwencja bywała imponująca.

Po wojnie los restauracji potoczył się znacznie gorzej. Do lat 50. miejsce jeszcze w jakiejś formie działało, a we wspomnieniach mieszkańców przewijają się obrazy zabaw i spotkań. Potem obiekt opustoszał, został rozebrany lub rozkradziony, a natura stopniowo „przykryła” ruiny. Od czasu do czasu zaglądali tu jedynie poszukiwacze pamiątek, wypatrując resztek dawnej zastawy stołowej z napisem Mause Insel. Podejmowano też nieśmiałe próby utrzymania turystycznej funkcji terenu – w latach 80. można było tu biwakować, istniał niewielki drewniany pomost, regularnie niszczony przez wandali.

Przełom przyszedł dopiero w obecnym stuleciu. Najpierw uporządkowano fragment terenu i urządzono pomost z pływających pontonów pochodzących z wojskowego demobilu. Dzięki temu zaczął tu zawijać stateczek spacerowy Bayern. Przez rok lub dwa działała tu także prowizoryczna gastronomia – dosłownie „pod namiotem”, w przyczepie kempingowej – prowadzona przez lokalnego przedsiębiorcę. Ta formuła nie miała jednak większych szans na rozwój, zwłaszcza że właścicielem terenu były wówczas Lasy Państwowe. Miasto podjęło więc decyzję strategiczną: dokonano zamiany nieruchomości i Szczecinek stał się właścicielem Mysiej Wyspy, co otworzyło drogę do jej stopniowej rewitalizacji.

W kolejnych latach wykarczowano i uporządkowano działkę, odtworzono plażę, doprowadzono prąd, wodę, kanalizację. Pływające pontony zastąpił solidny pomost wykonany przy wsparciu unijnym w ramach programu Civitas Plus Renaissance. Powstała również drewniana wiata, którą z czasem rozbudowywano: pojawił się pawilon gastronomiczny, miejsce na ognisko, plac zabaw i infrastruktura turystyczna, rozwijana etapami do dziś. W roku 2025 pojawił się tam park linowy.

Mimo zmian wciąż można tu natrafić na materialne ślady dawnej świetności – pozostałości po największej restauracji w historii miasta. Zdarza się, że spod ziemi wychodzą fragmenty przedwojennej ceramiki: właściciele Mause Insel zamawiali zastawę dedykowaną lokalu. Filiżanka z kompletem spodka znajduje się m.in. w zbiorach szczecineckiego Muzeum Regionalnego. Naczynia są sygnowane znakiem firmy Bauscher Weiden – fabryki porcelany hotelowej z Weiden w Górnym Palatynacie, działającej do dziś. Zakład powstał w 1881 roku, założony przez braci Augusta i Conrada Bauscherów, i od początku specjalizował się w porcelanie dla gastronomii, hoteli oraz instytucji (m.in. szpitali).

Dni Kultury Łowieckiej od kuchni. Dosłownie i w przenośni

2026-03-11T13:51:42+01:00

Poznajemy coraz więcej szczegółów wakacyjnej imprezy, która zawita do Szczecinka pod roboczą na razie nazwą Dni Kultury Łowieckiej.

W środę, 11 marca, w Szczecinku z władzami samorządowymi miasta i powiatu spotkali się przedstawiciele Polskiego Związku Łowieckiego, który przygotowuje na połowę lipca dużą imprezę w naszym mieście (na zdjęciu wizja lokalna w szczecineckim parku).

Jak już informowaliśmy, ma to być wydarzenie organizowane nie dla myśliwych, lecz dla mieszkańców i przyjezdnych. Janusz Rynkiewicz, łowczy okręgowy z Koszalina, zapowiada, że będzie to spotkanie z tradycją oraz okazja do poznania od kuchni obyczajów i zwyczajów łowieckich. To określenie należy rozumieć dosłownie, bo szczecineckie Dni Kultury Łowieckiej, zaplanowane na 11 lipca (sobota), upłyną pod znakiem kulinariów — degustacji leśnych, i nie tylko, przysmaków oraz wspólnego gotowania łowieckiego kociołka, a właściwie megakotła, połączonego z poczęstunkiem dla uczestników wydarzenia.

Jak zapowiadają organizatorzy, gotować będzie kucharz Kuba Wolski, znany m.in. z programu Hell’s Kitchen. W menu znajdą się gulasz z jelenia, pasztety i kiełbasy z dzika — w sumie tysiąc porcji — a także sto miniburgerów z dziczyzny.

W programie przewidziano również pokazy kynologiczne, prezentację sokolników z ich skrzydlatymi podopiecznymi, a także muzyczne akcenty na scenie muszli koncertowej w parku, gdzie znajdzie się centrum wydarzenia. Usłyszymy sygnały myśliwskie, a wieczorem wystąpi muzyczna gwiazda.

Nie zabraknie także biesiady, licznych atrakcji dla dzieci, pokazów ciesielstwa, warsztatów edukacyjnych, food trucków oraz targu lokalnego rękodzieła i specjałów regionalnej kuchni. W organizację włączy się szczecineckie starostwo oraz pobliskie Centrum Edukacji Ekologicznej i Rewitalizacji Jezior. Powiat udostępni także dwie wirtualne strzelnice, które dadzą każdemu okazję do sprawdzenia swoich sił w strzelectwie. Pojawią się również stoiska Lasów Państwowych, kół łowieckich i innych partnerów Dni Kultury Łowieckiej.

Elżbieta Cherezińska w Szczecinku. Spotkanie z pisarką

2026-03-11T10:05:34+01:00

Samorządowa Agencja Promocji i Kultury przygotowała nie lada gratkę dla miłośników powieści historycznych. Zapiszcie tę datę - w czwartek, 26 marca, spotkamy się z Elżbietą Cherezińską, cenioną autorką, znaną m.in. z książki „Sydonia. Słowo się rzekło”.

Podczas wydarzenia pisarka zabierze nas w fascynującą podróż do świata polskiego średniowiecza. Porozmawiamy o jej najnowszych publikacjach, pisarskiej drodze, inspiracjach, codziennej pracy twórczej oraz planach na kolejne książki.

Po spotkaniu będzie możliwość zakupu książek i zdobycia autografu autorki. Start o godz. 17 w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. B. Horodyskiego, ul. Wyszyńskiego 34, Szczecinek. Wstęp wolny

Koncert dedykowany mamom w kinie Wolność w Szczecinku

2026-03-11T09:55:33+01:00

Choć Dzień Matki przypada dopiero w maju, już dziś warto zaplanować wyjątkową niespodziankę dla mam. 28 maja na scenie kina Wolność w Szczecinku odbędzie się niezwykły koncert pełen ciepła, wzruszeń i muzycznych wspomnień.

Podczas wydarzenia wystąpią znakomici wokaliści i soliści polskiej sceny muzycznej: Agnieszka Gabrysiak, Sylwia Nowicka, Piotr Pastuszka oraz Łukasz Ratajczak. Artyści zaprezentują najpiękniejsze pieśni i piosenki o mamach i dla mam – utwory przepełnione miłością, wdzięcznością i sentymentem.

W programie znajdą się zarówno kompozycje klasyczne, jak i utwory z nurtu szeroko pojętej muzyki rozrywkowej. Publiczność usłyszy m.in. „Mamma son tanto felice” C. Bixio, kołysankę „Summertime” G. Gershwina, „La mamma” z repertuaru Charles’a Aznavoura, „O matce pieśń” znaną z wykonań Bernarda Ładysza i Mieczysława Fogga, „List do matki” z repertuaru Violetty Villas oraz „Moja mama jest przy forsie”, którą przed laty rozsławiła Urszula Sipińska.

Wokalistom towarzyszyć będzie zespół muzyczny w składzie: Adam Manijak – fortepian, Kamil Zawadzki – skrzypce, Robert Stefański – klarnet.

Bilety na koncert są dostępne w kasie kina Wolność oraz online na stronie kupbilecik.pl.

Stadion Lechii z nową bieżnią. Na początek projekt

2026-03-11T08:07:53+01:00

Stadion Lechii przy ulicy Piłsudskiego doczeka się przebudowy. Szczecinecki ratusz szuka projektanta przebudowy bieżni.

Obiekt Ośrodka Sportu i Rekreacji, powszechnie zwany stadionem Lechii (od nazwy grającego tu klubu), dziś służy głównie piłkarzom. Ale ma pełnowymiarową, 400-metrową bieżnię. Niestety, żużlową z wszystkim jej mankamentami: w lecie się kurzy, po deszczach jest grząsko no i generalnie mało ekologicznie.

- Od lat moim marzeniem jest, aby Lechia służyła także lekkoatletom i miała bieżnię z prawdziwego zdarzenia – mówi Dariusz Mazur, dyrektor szczecineckiego OSiR. I miasto robi pierwszy krok w tym kierunku ogłaszając właśnie przetarg na zaprojektowanie przebudowy bieżni stadionu.

Jakie są założenia? Oczywiście pożegnamy żużel. – Chcemy, aby bieżnia miała poliuretanową nawierzchnię, powszechnie zwaną tartanem – szef Ośrodka dodaje, że miejsca wystarczy na 6 torów. – Tak, aby można było rozgrywać sprinty na 60 i 100 i 110 metrów przez płotki i naturalnie biegi na dłuższych dystansach. Przy okazji chcielibyśmy także doprowadzić instalację elektryczną i postawić po dwa słupy oświetleniowe co pozwoliłoby na treningi wieczorową porą.

Z uwagi na słabonośny teren konieczne będzie szczegółowe rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych. – Zależnie od wyników badań projektant zaproponuje odpowiednie rozwiązania i technologię posadowienia bieżni – mówi Ernest Kłosowski, dyrektor Wydziału Inwestycyjnego Urzędu Miasta Szczecinek.

Mając gotowy projekt (powinien powstać jeszcze w tym roku) miasto będzie mogło umieścić przebudowę bieżni w planach inwestycyjnych i zabiegać do dofinansowanie.

Stadion z ponad 60-letnią historią

Stadion Lechii – zbudowany w latach 60. XX wieku - przy ulicy Piłsudskiego przez kilkadziesiąt lat był świadkiem wielu wydarzeń, nie tylko sportowych. Kawał historii Szczecinka… Teren między ulicami Piłsudskiego, Szczecińską a jeziorem Trzesiecko wykorzystano podczas powiatowej wystawy rolniczej w roku 1954. Stanęła tam wówczas drewniana hala wystawowa, z której potem przez 50 lat korzystali szczecineccy akrobaci. Na tyłach hali urządzono plenerową prezentację maszyn rolniczych, zwierząt hodowlanych i plonów.

W następnej dekadzie włodarze miasta wpadli na pomysł przeznaczenia podmokłych błoni na tereny sportowe i rekreacyjne. Jak na lata 60. nowy stadion był nowoczesny. Oprócz samego stadionu z widownią, spikerką i wieżą z zegarem powstała bieżnia (żużlowa), skocznia w dal, rzutnia itp. Tuż obok wzniesiono korty tenisowe. Obiekt na ziemnych trybunach z betonowymi stopniami mógł pomieścić około 5-6 tysięcy widzów. A bywało, że znacznie więcej, chociażby podczas triumfalnej wizyty w Szczecinku aktorów serialu „Czterej pancerni i pies”, którzy objeżdżali Polskę niesieni powodzeniem filmu. Stadion pękał wówczas w szwach. Tak samo, jak na koncertach z okazji Rajdu Szlakiem Zdobywców Wału Pomorskiego. W roku 1985 na stadionie była meta jednego z etapów kolarskiego Tour de Pologne.

Od tej pory stadion popadał w coraz większą ruinę. Problemem okazały się pokłady tzw. gytii, czyli nasiąknięte wodą pozostałości po istniejącym tu kiedyś jeziorze - kreda i glina. Powodowały one, że ciężkie elementy - trybuny, spikerka, zegar - zapadały się w ziemię. Nawet płyta boiska była miejscami pozapadana i piłkarze biegali raz pod górę, to znowu w dół. Na przełomie 2003 i 2004 roku odciążono teren rozbierając betonowo-ziemną koronę, zostawiając ziemne boisko i żużlową bieżnię.

Nieco później miasto wykonało nową płytę boiska. Przy okazji tej inwestycji okazało się, że biegnący pod płytą kolektor burzowy z betonowych rur był zarwany. Przez całe lata część deszczówki lała się do ziemi podmywając i tak fatalne grunty pod stadionem. Uszkodzenie naprawiono i – w połączeni z odciążeniem terenu o rozbiórce trybun – boisko i bieżnia są już stabilne.

Przebudowa drogi i parkingu na osiedlu Mierosławskiego

2026-03-10T13:59:55+01:00

Jeszcze tego lata szczecinecki ratusz wyremontuje osiedlową uliczkę łączącą ulice Kościuszki i Mierosławskiego. Powstanie także parking.

To niedługa uliczka na osiedlu Mierosławskiego – umożliwia dojazd do bloków mieszkalnych i Przedszkola Nutka zarówno od strony ulicy Kościuszki, jak i Mierosławskiego. Jej nawierzchnia z betonowej trylinki pochodzi najpewniej jeszcze z czasów, gdy powstawało osiedle, a więc z lat 60. ubiegłego stulecia. Jest więc już mocno zużyta i wymaga remontu, a właściwie wybudowania od nowa. Zadanie to wpisano do planów tegorocznych inwestycji miejskich.

W szczecineckim Urzędzie Miasta poznano właśnie oferty, jakie wpłynęły na przetarg na przebudowę uliczki wraz z wybudowaniem parkingu. Miasto przeznaczyło na to zadanie 650 tysięcy złotych. Wszystkie oferty mieszczą się w tym przedziale cenowym – najtańsza opiewa na nieco ponad 412 tysięcy złotych, najdroższa na ponad 647 tys. zł. Teraz zostaną sprawdzone, przewidziano także negocjacje cenowe, które standardowo są prowadzone w szczecineckim ratuszu, co zwykle pozwala jeszcze obniżyć koszt inwestycji.

Po wyborze najkorzystniejszej oferty i podpisaniu umowy zwycięska firma będzie miała pięć miesięcy na zrealizowanie zadania.

Sfatygowaną trylinkę zastąpi polbruk, powstanie także parking na 10 samochodów na tyłach budynku z czerwonej cegły – dawnego Arsenału.

Wernisaż w muzeum poświęcony twórczości Kazimierza Butowicza

2026-03-10T11:03:00+01:00

Już w czwartek (12 marca) wernisaż kolejnej wystawy czasowej organizowanej przez Muzeum Regionalne w Szczecinku. Tym razem wiodącym tematem będzie bardzo różnorodna twórczość zmarłego w 2025 roku szczecineckiego artysty Kazimierza Butowicza.

Szczecineccy muzealnicy na wystawie zaprezentują liczne przykłady prac Kazimierza Butowicza, który wiódł swoje życie w sposób bardzo odległy do popularnych i wygodnych szablonów. Połączył sztukę z inną swoja wielką pasją jaką były podróże. Jego życie to ciągła ciekawość innych ludzi, miejsc i wrażeń. Ten nieszablonowy sposób życia i wierność bardzo radykalnym zasadom widzimy dziś w pracach jakie po sobie pozostawił. Artysta unikał celebry, nadmiernego patosu i sztuczności.

Wernisaż wystawy „Kazimierz Butowicz-Casimir, cześć/cześć” odbędzie się w czwartek 12 marca 2026 roku o godzinie 17:00 w siedzibie Muzeum Regionalnego w Szczecinku przy ul. Szkolnej 1. Serdecznie zapraszamy.