Logo Urzędu Miasta Szczecinek

Szczecinecka pamięć o strajku na Akademii Rolniczej w Szczecinie. Jest tablica

​
Zdjęcie do Szczecinecka pamięć o strajku na Akademii Rolniczej w Szczecinie. Jest tablica

Dzięki staraniom dwójki mieszkańców Szczecinka, Franciszka Tarasewicza i Bożeny Szabłowskiej, uczestników strajku na Akademii Rolniczej w Szczecinie w przededniu stanu wojennego, na uczelni pojawiła się tablica upamiętniająca to wydarzenie.

We wtorek (17 listopada), w 45. rocznicę wydarzeń, na gmachu Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego przy ulicy Słowackiego w Szczecinie odsłonięto tablicę poświęconą uczestnikom strajku okupacyjnego na Akademii Rolniczej. To finał inicjatywy Franciszka Tarasewicza i Bożeny Szabłowskiej, którzy czynnie uczestniczyli w proteście zakończonym dopiero wprowadzeniem stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku. Traf chciał, że dziś - 17 listopada - obchodzimy też Międzynarodowy Dzień Studenta. 

– Byłam wówczas studentką drugiego roku, Franek kończył studia i był jednym z organizatorów oraz wiceprzewodniczącym komitetu strajkowego – wspomina Bożena Szabłowska, szczecinecka nauczycielka. – Myślę, że tamten sprzeciw wobec ówczesnej władzy ukształtował nas na całe życie. Był aktem odwagi, bo przecież nie wiedzieliśmy, czym się to skończy, zwłaszcza w stanie wojennym. Wielu z nas postawiło wówczas wszystko na jedną kartę, ryzykując represje.

Po blisko pół wieku mieszkańcy Szczecinka dopięli swego i za zgodą władz uczelni na gmachu, który był świadkiem historii, pojawiła się stosowna tablica. – I wtedy, i dziś towarzyszyły nam ogromne emocje – mówi pani Bożena. Wspomina też szczecineckie akcenty podczas strajku, jak koncert zespołu Lombard z pochodzącymi z naszego miasta Małgorzatą Ostrowską i Piotrem Zanderem, którzy wspierali protestujących.

Pokrótce przypomnijmy tamten zryw.

STRAJK OKUPACYJNY NA AKADEMII ROLNICZEJ W SZCZECINIE

Jesienią 1981 roku w całej Polsce wybuchły strajki studenckie solidaryzujące się z protestem na Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, gdzie wbrew obowiązującym zasadom narzucono rektora Michała Hebdę. Studenci i część kadry naukowej domagali się jego odwołania oraz większej autonomii uczelni, zwłaszcza że w Sejmie trwały prace nad nową ustawą o szkolnictwie wyższym.

W Szczecinie komitet strajkowy Akademii Rolniczej powstał z inicjatywy działaczy Niezależnego Zrzeszenia Studentów i Związku Młodzieży Wiejskiej. Stanął na jego czele Robert Górski, a zastępcą został Franciszek Tarasewicz; w skład komitetu weszli też Henryk Sobolewski i Cezary Płachecki. Na wiecu 16 listopada w auli gmachu przy ulicy Słowackiego 500–600 studentów zdecydowało o rozpoczęciu strajku okupacyjnego następnego dnia. Do protestu przyłączyły się w różnej formie pozostałe szczecińskie uczelnie i powstał komitet międzyuczelniany, ale to Akademia Rolnicza strajkowała najdłużej.

W szczytowym momencie w strajku uczestniczyło około tysiąca z 2,4 tysięcy studentów, a z czasem także kilkudziesięciu pracowników naukowych. Protestujący spali w korytarzach, holu i salach wykładowych, a wyżywienie zapewniała uczelniana kuchnia, wspierana przez studentów i dostawy od rolniczej Solidarności. Dzień był ściśle zorganizowany: pobudka o 7, wieczorne zebrania w auli z informacjami z kraju i innych uczelni, cisza nocna od 22. Obowiązywała prohibicja, a sekcja porządkowa pod kierunkiem Tarasewicza kontrolowała wejścia na podstawie legitymacji i pilnowała, by uniknąć prowokacji. Strajkujący mieli dostęp do telefonu i faksu.

Studenci nie próżnowali. Pracowali w domach seniorów, w stoczni i na cmentarzu, a pierwszy rok miał część zajęć na miejscu. Organizowano koncerty (m.in. Lombardu z Małgorzatą Ostrowską) i spotkania z działaczami opozycji, w tym z Marianem Jurczykiem. Wobec propagandy oficjalnych mediów, przedstawiających protestujących jako wichrzycieli, komitet wydawał własny biuletyn, rozklejany nocami w mieście, także na tramwajach. Większość kadry popierała strajk, a Senat Akademii dał temu wyraźny wyraz. Władze przez blisko miesiąc nie podjęły z protestującymi rozmów.

STAN WOJENNY 

W nocy z 12 na 13 grudnia przerwano łączność, odwołano pociągi, którymi delegacja miała jechać na ogólnopolskie spotkanie do Wrocławia, a do uczelni dotarł zbiegły z domu Stanisław Wądołowski ze stoczniowej Solidarności. Rano rektor prof. Kubasiewicz poprosił o przerwanie strajku w trosce o bezpieczeństwo. Studenci odśpiewali Mazurka Dąbrowskiego i się rozeszli, a komitet spalił w kotłowni listy strajkujących i wydawnictwa, by nie trafiły do SB. Około 10 gmach był pusty, gdy przyjechali zomowcy. Represje dotknęły organizatorów: Górskiego wyrzucono ze studiów, a Tarasewicza ostrzeżono przed „nielegalną działalnością”. Pracę magisterską obronił kilka miesięcy później.

 

​
powrót do kategorii
Następny

Pozostałe
aktualności